Κελάηδησε το πουλί φοβισμένο
Κι έπειτα χάθηκε
Ανάμεσα στους λόφους οι καπνοί
Ο πεντακάθαρος ουρανός ταπεινώνεται
Όλεθρος ο αέρινος ήχος
Τα χρώματα άθλια φωτίζονται
Το επωνύμιο του θανάτου βυθίζεται
Μαύρο βουνό
Μίσος-μίσος μέσα στις καρδιές
Παιδιά που με το κλάμα ανασαίνουν
Τον φόβο τους σκεπάζουν
Και τα χορτάρια που δίχως νερό
Καίγονται στη φωτιά
μαύροβουνό/kostisnil/μάϊος2026
ΚΥΨΕΛΗ
Σκορπάει ό,τι σκορπάει ο άνεμος
μαζεύει ό,τι μαζεύει η νύχτα,
η φουντωτή ουρά της φωτιάς σιωπηλή
κι από μέσα, λόγια σκόρπια τα λόγια,
τα μάτια μου επίμονα κλειστά,
είναι οι ψαλμοί λουλούδια κλειστά
ωστόσο ένα στάλαγμα
ένα διάφανο αστέρι λάβας,
η λαλιά ενός πουλιού ανήμερου
η λαλιά του κινούσε επίμονα
όλα τα χειρόγραφα με τις μουτζούρες,
στις άδειες τσέπες του νερού
γεμάτο το σώμα με λαλιές νερένιες,
πέρασα τους ερημωμένους δρόμους,
τα λαγόνια είναι το μέλι του πόνου
είναι το σώμα μου γεμάτο πέτρες
όλα τα χειρόγραφα με τις μουτζούρες,
οι άδειες τσέπες μου ξανάστροφα
μάτια θλιμμένα αποκρύβονται
άνεμος ψιθυριστά μου τραγουδεί,
με τα πονεμένα μάτια μικρά παράθυρα
με το μελί χρώμα του πάνω σε καμβά,
βούισμα του νερού κάνει κύκλους
τα γάργαρα νερά μου κατρακυλούν.
κυψέλη,kostisnil-Ιούνιος2004
Η οδύνη και τα μάτια της ψυχής
Τα φύλλα του ουρανού με κρότο
Από πού ήρθε η κραυγή;
Σεπτά η χρυσαλίδα;
Το φάλτσο μιας σφαίρας;
Κι όταν ακόμα η μακρινή ηλιαχτίδα
Παγωμένο σώμα
Φώτιζε από εκεί μέχρι εδώ
Μύριζε το σώμα αίμα και το αίμα…
Ώσπου τούτο το τραγούδι
Μάνα χαροκαμένη
Και το τραγούδι ανέβαινε το Γολγοθά.
Γύρω και κάτω γκρεμισμένα σπίτια
Γύρω-γύρω ένας κήπος ολάνθιστος
Των παιδιών κάλη
Των παιδιών άνθη του κεντητή
Πιο πέρα ένας άγγελος-άγγελος
Μια σφαίρα φαρμακερή
Σιγή
Γυμνή του κόσμου καρδιά
Του ανέμου ανάσα
Τυλιγμένη σε λευκό νεκροσέντονο.
σιγή,kostisnil/Μάρτιος 2024
Με οδύνη τα βάθη της ψυχής
Τα φύλλα τ’ ουρανού να σκεπάζουν
Εκείνο το τραγούδι απ’ ένα φάλτσο
Τα έμπλεα μάτια
Μύριζε ακόμα το χώμα της βροχής
Ομοιάζει εκείνο το τραγούδι
Τ' αρώματα των λουλουδιών
Ο κόσμος γυμνός
Ο τοκετός
Των ερώτων και των ερειπίων σπίτια
Ώσπου το πετράδι χύθηκε
Οι προσλαμβάνουσες από φως παύσεις
Τα βελούδινα πράσινα μήλα
Ο σκούλικας
Στόματα φαρδιά διάπλατα
Ο ίσκιος του ουρανού
Η μυρωδιά του πεύκου
Η ταφή
Το ρολόι των πουλιών.
Το ρολόι των πουλιών/kostisnil/Μάρτιος2024
Το γιοφύρι με το ποτάμι σαλαγάει
Με το φεγγάρι του --
Σχοινιά με τα πανωφόρια τους
Ευχές και κατάρες
Όμως τα νερά γάργαρα τρέχουν
Κάτω απ’ την πέτρινη θηλή
Τότε η ορχήστρα του ποταμού
Νερά των ονείρων περιδιαβαίνουν
Φορές ανέλπιδα
Μονάχος ο διαβάτης με μπλαβιά χείλη
Με χαστούκια
Απ’ του βόρειου ανέμου τη βορά --
Φωνήεντα και σύμφωνα βουβές συλλαβές.
γιοφύρι,kostis nil/φλεβάρης2024
Ωσάν ένα πρωινό του χειμώνα
Ωχρό μέτωπο μεταβάλλει
Ένας ασκός
Έτοιμος να σκάσει από μέσα μου
Πρώτη βροχή με το στόμα της
Διασκόρπισε τις πενιχρές αχτίνες
Και ερχόταν από μακριά το σύννεφο
Πάνω στο πανωφόρι μου
Έμοιαζε πετώντας
Την άλλη απαλά επουλώνοντας
Και πάντα η άκρη του νήματος
Η νοσταλγία ότι κάπου εδώ
Εκείνο που αποζητώ δεν έχει γίνει στάχτη.
νοσταλγία/kostis nil/Ιανουάριος 2024
