12 Ιανουαρίου 2019

πλατεία Βάθης



από νωρίς, έφερναν γύρα την πλατεία
πάντα στη κόλαση, θλιμμένες πουτάνες
μικρές και λυγερές, κούκλες
μωρά, έπαιζαν και ’κείνα με τις κούκλες

όλα αυτά τα κορίτσια, είναι τ’ ανέμου
πληγές αγιάτρευτες
πέταξαν, τις αναμνήσεις στα σακίδια τους
για το ταξίδι τ’ αποδημητικό
μ’ άπειρα αγκάθια, διάσπαρτα
ντύνοντας, ξεντύνοντας τα όνειρα τους

φόρεσαν τις παραδείσιες στολές
στο γύρο της πλατείας, έφερναν γύρα
και μες, πυκνό σκοτάδι, πάνω στη μπάρα
νεύμα, της πιο άσεμνης μοίρας, σβηστά τα χείλη
γλώσσα αόρατη, αχόρταγα περιπλανιέσαι
που χαμηλά, που σκοτεινά, φιλήδονα διπλά ποτά
βαθιά στα σκότη, ανεύρετα ο χάρτης του κορμιού σας

Kostis nil - πλατεία Βάθης - Σεπτέμβριος 2010


9 Ιανουαρίου 2019

ΠΑΤΡΙΔΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για ελληνικες σημαιες εικονες

 ΠΑΤΡΙΔΑ

Ήταν εν’ απόγευμα, κύμα το κύμα 
Ηρέμησε επιτέλους, καιρός που τρέχει
Καιρός να δω το πρόσωπό μου
Καιρός για όλους, για όλα ο καιρός
Με συνεχόμενες επαναλήψεις, απορίες
Μπροστά απ’ την βιτρίνα, μέσα απ’ το νερό

Θανατηφόρο καθαρτικό, ανέλπιδο
Χώρα μου
Σ’ αλλάξανε ζυγιά, το σώμα σου γυμνό
Το στόλισαν με γαϊδουράγκαθα, στεφάνι
Με λιγοστές ελπίδες, μνήμες, επιδόρπιο
Φλύκταινες, αστέρια σε μεγέθυνση, μαρκάρουν
το κορμί σου
Παρ’ το επιτέλους απόφαση και φιλοξένησέ με


Kostis nil - πατρίδα - Γενάρης 2019

5 Ιανουαρίου 2019

το τραγούδι του Ψηλορείτη


*στους βοσκούς της Ελεύθερνας
*απόσπασμα Ά μέρους

να κοιμηθώ και να ξυπνήσω πάνω σ’ αστυβίθες
λουτσές
ο νους μου ν’ απομείνει, στο Κλίμα αέρι
όνειρο να δω
κι ήσυχα σε τόπους, με πέτρες κι ήλιο
πριν σβήσει
ως τον ορίζοντα, επιτέλους να σημάνει το τέλος
του ήλιου που, παρέα, καρτέρει μ’ ακλούθησε
λαλώντας τα οζά μου, τις αίγες κι ένα κλούτο τράγο
κάτω από ήχους μαγικούς, που αναδεύει η λύρα
πρώτο ’σέρνικο γεννήθηκα, πρώτο της μοίρας
κάτω απ’ την κορφή της μύγας
ξερότοποι, ξερόστρατο, στην άγρια φασκόμηλου
τη μυρωδιά
εκιά ονειρεύτηκα, τον έρωτα το μπιστικό
κι από ’κει αρχή τ’ ουρανού τα γκαλονόμια, έγγαλα
κάτω απ’ της αστροφεγγιάς το χιόνι, το μαλακό
που το πατεί ο λαγός κι αποκρουσταλλώνει
με τάμα, σ’ εκείνο το ξωκλήσι, εκεί στου Δία, μύθος
εκεί θυμάμαι παραμύθια, νεράιδες πάνω απ’ αρολίθους

φορώντας την ανεπίσημη κυλόττα μου, στιβάνια
που ο χρόνος, σκληρά μαγκάνισε
καβάλα στην ασημοστολισμένη φοράδα
στην άγρια φύση, ένα σαρίκι κλέφτης του ήλιου
που όντας πια, αιωνόβιος, λέω να του χαρίσω
εγώ της Μυρωδιάς η χάρη
σαν τάμα το βλέμμα, εκεί ψηλά, στα όρη
του πιο ψηλού βουνού, της πιο ψηλής κορφής
που πρώτη αυτή
μες στο χειμώνα, σαν κάτι από ζωές στάζει τα βάσανα της
κι είναι βοσκών το βιός, βοσκοί τσ’ Ελεύθερνας
με το βουργιάλι φορτωμένοι, καιρός γαρμπής πληγιάζει
καιρός, εδα, ν’ αγιάσει…

Kostis nil - το τραγούδι του Ψηλορείτη - Γενάρης 2019


2 Ιανουαρίου 2019

δοκιμή για χορό, ειδώλιο

Μπαλέτο, Κορίτσι, Χορού, Ομορφιά

δοκιμή για χορό, ειδώλιο

αόρατα χέρια, λικνίζεσαι σαν φύλλα χρυσού
δέντρων 
σμάρι πουλιά που, πιρουέτες αυτοσχέδιες
στον αέρα
το κορμί σου ακολουθεί, τις γραμμές, το σώμα
χορευτικές κινήσεις πάνω στο πάγο

σ’ ακολουθώ σκιά μου
με μάτια που κι αυτά χορεύουν
άλαλο τραγούδι, άλαλος
μουγκός
σ’ ακούω, ακούω λιγνή φωνή
να ονειρεύεσαι
βλέπω αργά, τον θάνατο του χορού
π’ αργά, ο θάνατός μου
το είπες, δεν έχει φτερά το κορμί
μόνο το βλέμμα
ειδώλιο κυκλαδικό
κι όταν με το φτερό για λίγο, πάνω στη γη
άγγελος
πιστά σ’ ακολουθώ, ο πιο πιστός
κορίτσι φορώντας τα φτερά σου
χαμηλά πετώντας, ολόγυμνο σεντόνι 
πνέεις

πιάστηκαν τα μαλλιά σου στην άδεια αίθουσα
στην αίθουσα την άδεια, οι ήχοι του χορού
ανάσες βαθιές, σβήνουν
βλέπω τον θάνατο, να 'ρχεται 
τα βλέπω, του κορμιού σου, πάλι χρυσός
πετράδι των ματιών μου, στα βάθη της θάλασσας

Kostis nil - δοκιμή για χορό, ειδώλιο - Γενάρης 2018


31 Δεκεμβρίου 2018

κάθε μου μέρα


μια μελωδία τραγούδησε με τον δικό της τρόπο, την μοναξιά μου
με την ίδια μοναξιά, τ’ άστρα κουβαλάνε βουβά την μελωδία τους
κι ο έρωτας κουρσεύει
με τέτοιους διασκελισμούς το πρόσωπό μου κλειδώνει

είναι απόγευμα, νέος καμβάς με μαργαρίτες
ώριμος πια, σαν τ’ άστρα που ταξιδεύουν πάνω απ’ γιοφύρια
ξέρουν να μην χάνονται, ξέρουν να κολυμπούν

γυμνοί ερωτιδείς μελωδούν, κόσμος του έρωτα σου
τα χείλη σφραγίζουν
ανασυσταίνεται ο χρόνος της νιότης
ο πιο διάσημος
για τ’ άλλο μισό πρόσωπό σου, την κάθε μέρα
για τ’ άλλο μισό πρόσωπό μου, την κάθε στιγμή

Kostis nil – κάθε μου μέρα – Δεκέμβριος 2018


28 Δεκεμβρίου 2018

παραμύθια του νερού και του χρόνου

Αυτό είναι το πιο βροχερό μέρος στη Γη: Πέφτουν 12 μέτρα νερού το χρόνο [εικόνες

παραμύθια του νερού και του χρόνου

*στον Θοδωρή Κοντομάρη

κρατώντας στο χέρι μου ένα μολύβι κι ένα φύλλο
γίνομαι νερό
ταξιδεύω με την βροχή, ταξιδεύω με τον ήλιο
ατέλειωτοι καρποί πάνω σε λευκές σελίδες
στις απαρχές 
στις όχθες των προγόνων
στο μέτωπο που, ήλιος άναβε, ήλιος έσβηνε
έτσι ο ιδρώτας ασήμωνε από χαραυγή, σε χαραυγή
ώριμους καρπούς
φορτίο ασήκωτο π’ αστράφτει
ορατό μάτι που ο θρίαμβος του, εσώκλειστο σε βιβλίο

τα παλαιά μας όνειρα, ποιήματα νοερά 
έχουν μέσα τα μύρια, μικρές και μεγάλες ιστορίες
παππούδων τα βλέμματα
εικόνες λατρευτές του έρωτα, υφασμένες
τον γυρισμό του Οδυσσέα στην μαγευτική Ιθάκη

πλάστηκαν όλα από πηλό, και σκόρπισαν
ακόμα κι όταν ο νους πετάει, η φωνή μου πίσω
ακούγεται βουβά ο φωνόλογος
δεντρί που σειέται
λέξεις θα παραμείνουν, κουφέτα
στο πέτο μου, βασιλικός πλατύφυλλος  
το σημάδι του σώματος σου, στολισμένο

βιβλίο νέο θ’ ανοίξει και κάπου, μακρινές σιωπές
μια κουτσουνάρα
είμαι νερό απ’ τη βροχή και μόλις στερέψω
είμαι ακτίνα του ήλιου και μόλις στερέψω
ο ήλιος θα ’πει, καίω σαν κεραμίδι
το νερό θα 'πει, είμαι κρούσταλλο
κρύβομαι μέσα σ’ αυτό το βιβλίο, σ’ άγνωστη σελίδα
αύριο, με χρόνια, περνώντας οι αιώνες
καθώς θα κιτρινίζουν όλα γύρω, σαν φύλλα φθινοπώρου
ένα χέρι παιδικό, θα πιει το νερό
θα γίνει σοφό
φωναχτά θα διαβάσει
τις λέξεις που μες στο μυαλό, χωρίς καμία παρουσία
κάτι απ’ τα παιγνίδια της τύχης
της μοίρας των ανθρώπων
και σαν πουλιά θα πετάξουμε, όλοι μαζί
απροειδοποίητα 

κι ο πλάστης, γέρων πια 
τυφλός  
ξανά θα θυμηθεί το χρόνο
τη λαλιά τ’ αηδονιού στο ρυάκι  
το νερό που τρέχει, με τα πιο ξακουστά παραμύθια του

Kostis nil - παραμύθια του νερού και του χρόνου - Δεκέμβριος 2018


27 Δεκεμβρίου 2018

το βάρος του δέντρου

δέντρο, ονειροκρίτης, ξεραμένο δέντρο, πράσινο δέντρο

το βάρος του δέντρου

μονάχα σαν τραγουδήσεις, το δημοτικό σου τραγούδι
στο ρυθμό και τη λεπτότητα, του κοτσυφού της άνοιξης
αυτό που, μοιρολόι της γιαγιάς στις άγονες πλαγιές
χαράζεις με νέο διαμάντι και παίρνεις ρούμπο
αυτό είναι το τρανό τραγούδι, που τόσο καρτερεί τη ζήση

γιατί μια σβούρα, ξεγύμνωσαν την αγκαλιά μου
όνειρα που μπορεί να ξεχάστηκαν, το φόρεμά σου
γυμνό το κορμί σου στη μέση του δρόμου
μόνο τα ψέματα σαν παγόδες
να, μόνο ψες, τράβηξα τον άσσο γύφτο
και πάνω στο μαύρο μπαστούνι, γραμμένη η μοίρα μου

ναι, σκιαγράφησα το μαχαίρι που θα βάψει τα χείλη μου
θα στάξει το αίμα του
θα στάξει
θα ψάχνει εναγωνίως
ναι, σκιαγράφησα το τραγούδι που αντί για μαχαίρι 
αντίδωρο, αντίδωρο
αυτό θα τραγουδώ

ένα μουρμουρητό είναι το ποτάμι
ένα μουρμουρητό είναι η φωτιά
ένα μουρμουρητό οι τελευταίες λέξεις
ένα μουρμουρητό οι πρώτες
οι πατημασιές, πάνω και κάτω στη γη

στον έρωτα μου, μ’ αυτά κολάστηκα
που σαν καρφιά του Ιούδα, τα μάγουλα τρυπούν
και σαν κορμοί δέντρων που έχουν πέσει
κανείς δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του δέντρου
εδώ κάτω θα κείτομαι σαν εκείνο το δέντρο, νεκρός, ζωντανός

Kostis nil - το βάρος του δέντρου - Δεκέμβριος 2018