13 Ιουνίου 2018

Άδειες τσέπες τ’ ουρανού



Μια μέρα καύκαλο, μια ασπράδα, ένας δρόμος άσκεπος 
Περπάτησα έως κάτω, δίχως καπέλο, δίχως σανδάλια
Στις άδειες τσέπες τ’ ουρανού, κρύβεται, η σκόνη κι η σκιά μου

Έβγαλα το καπέλο, με μια βαθιά υπόκλιση χαιρέτησα
Κοιτώντας μια αψηλά, μη σκοντάψω στα σύννεφα
Κοιτώντας την άλλη χαμηλά, μη πατήσω ένα μυρμήγκι
Όλο το θησαυροφυλάκιο ξεφυλλίζει, μέρα τη μέρα

Αυτή η δουλειά, λογής, λογής, μαγικά τριβόλια
Τον βλέπω το δρόμο, τον χωμάτινο του παλιού διαβάτη
Το βλέπω το κεφάλι του ήλιου κι ας άσκεπος, αιώνες
Δίχως γωνίες, παράθυρα και πόρτες, στην ώρα του, συστήνεται
Αυτό το σπίτιστη μέση του πουθενά, μέρος της σύσταση μου

Από μικρός έβαζα αυτί, ν’ ακούσω την καρδιά μου
Αφουγκράζομαι ετούτη την πομπή που, αιώνια προηγείται

Kostis nil - Άδειες τσέπες τ’ ουρανού - Ιούνιος 2018


17 Μαΐου 2018

Ερείπιά μου

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνες, ερείπια

Ερείπιά μου

*στην διαγραφή μου/παλιούς Συντρόφους!


Όταν μια μέρα με δεις, με σταχτιές όψεις
Θα ’πει περπατώ κυρίαρχος στα ερείπιά μου
Απτά, των κτηρίων, μισογκρεμισμένα στολίδια
Πρώτος εσύ τον ορατό τούτο κόσμο γύρεψες
Απτά, παρέκει εικόνα του σκότους, ιχνογράφος
Γρυλισμοί σκύλων, ορνέων κατάποση
Μονάχη η μορφή μου σκαλώνει, μονάχη

Ως κάτω το ίδιο μονοπάτι, κακοτράχαλο  
Στον ίδιο λογισμό οι ελπίδες, πέρα, δώθε
Ώσπου η καρδιά, μεγάλο ρολόι της πλατείας
Κι η φορά των δειχτών σαν χάδι του ήλιου
Πού τώρα, τόσο μακριά αυτή η χώρα, τόσο φτωχή

Όψη παγερή, ένα ποτάμι δίχως τραγούδι
Κι τύχη τ’ ουρανού, ερείπια προφανή, ζώντας κάποτε
Κι ρόγες των σταφυλιών τόσο ξινές, κάτω στο κάμπο
Τα πουλιά ξεσήκωσαν διαγώνια τις χρυσές μύτες
Από φόβο αποκαρώνουν τα σημάδια του ορίζοντα
Αντηχούν πάνω στη πέτρα την άψυχη, την τόσο ξερή

Μη βρέξει, μη στάξει ηλιαχτίδα, μάτι τ’ ουρανού
Περπάτησα μαζί σου κάτω απ’ ανάποδους στίχους
Ολομόναχος, ανάμεσα των ερειπίων, μέσα απ’ οργή
Χτυπώντας το στήθος μου, γεννήθηκαν ουρλιαχτά
μετέπιπτα!
Σπαράγματα σ' απόλυτη σωφροσύνη και προσοχή
Κι ύστερα τ' απαλόβροχο, μια μπόρα σιγανή, αργά να κινείται
Το σύννεφο στο δρόμο τυφλό, παρέσερνε αποβολές λυγμών, ορνέων
Ερείπιά μου, χαρτοπόλεμος, σαν κάποιο βιβλίο με θαμπές αναμνήσεις!

Kostis nil - Ερείπια μου - Μάιος 2018

8 Μαΐου 2018

Ηλιοπόσια


Κι αν μοναδικός είμαι, κάθε εποχής, Ατρεός
Μ’ εκείνη τη μορφή, πρόσωπο με πρόσωπο, καθρέφτισμα σε βιτρίνα
Σε ’κείνο το δρόμο, ανάποδα, προς τα κάτω του Συντάγματος πλατεία
Έχουν περάσει, έχουν γεράσει, χρόνια πίσω, μ’ άσπρα μαλλιά
Την ιστορία ανάποδα, άργησα να ξεφυλλίσω
Χορτάρι τρυφερό ξεράθηκε από ηλιοπόσια, το ίδιο, βιβλίο της μνήμης

Νόμισα πελαγίσια πνοή του Αιόλου, να μην έχει καεί
(Ο αέρας αιώνες έχει ντυθεί με φτερούγες της νίκης)
Εκεί φωτιζόταν, η φωτιά της νεανικής μου καρδιάς

Μα ποιος με καταδίκασε μια μέρα, η ιστορία ή το ψέμα;
Με προσοχή του Συντάγματος πλατεία, πάλι κάτω, από Σταδίου
Να σταματήσω στην Ομόνοια, γύρω τα στενά, μελετώντας
Απίστευτα ευρήματα, ρακοφορεμένοι, μορφές εξαϋλωμένες
Σ’ αυτά τα μαύρα νερά, έκλεισε μάτια ερμητικά ο αγέρας
Πνεύμα και παίχτης αλυσοδένονται, κυλιόνται πάνω στο παχνί
Όπου η τυραννία, γνήσια ηλιοπόσια, κατοχή, νύχτες φαρμακερές!

Kostis nil - ηλιοπόσια - Μάιος 2018

6 Μαΐου 2018

Δυο φίλοι


Μια μέρα, σαν τη σημερινή
Πολλά λουλούδια, πολλές ευωδιές
Άνοιξη βλέπεις, δυο φίλοι έκαναν ταξίδι
Οι στίχοι έγιναν γιοφύρια
Και κάτω γάργαρα νερά
Σμάρι πουλιά που τραγουδούσαν
Πουλιά φωλιές που κρέμονταν, σταφύλια
Πουλιά που έφευγαν και δεν ξαναγυρνούσαν

Kostis nil - Δυο φίλοι - Απρίλης 2018

24 Απριλίου 2018

Εικόνα σου graffiti, Αθήνα

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνες πλατείας βάθης, νύχτα

Με μαθηματική ακρίβεια πήρα την βαλίτσα μου
Έτσι, μ’ αυτήν καθημερινά πορεύομαι
Κι όταν βραδιάσει, εκεί κοντά στο Σεπτέμβρη
Κάτω απ’ του ουρανού το μαύρο κοίταγμα
Σκιές ξεπλυμένες, ανάκατες παζαρεύουν
Απτή ψυχή σπαρταράς κάτω στο πλακόστρωτο

Στην οδό Αχαρνών πλάι σ’ ένα παράδρομο
Σε πλήρη μυστικότητα ψήνω κάστανα
Κάτω απ’ τη μαρκίζα που, αδιαφιλονίκητα
Ως η τυπογραφία στοιχειωμένη, επικρέμεται

Δέρμα μου καγχάζω, λόγια μου και θλίψη
Εικόνα σου graffiti, Αθήνα μαρμαρωμένη
Εκεί σε είδα, τύχη μου να περιφέρεσαι
Εκεί να σέρνεσαι περικεφαλαία ακέφαλη
Γυμνό το σώμα, εκείνο θαύμασα καρδιά μου
Στολισμένη με γείσο του κόσμου, πού όνειρο

Πιο θαύμασα τ’ όνομα σου, βουβές μαχαιριές
Πιο, βόμβοι μαρτυρούν πνιχτούς αναστεναγμούς
Κι η νύχτα μ’ αντηχήσεις όλο μακραίνει
Αλόγιστο σπέρμα σπαρταράς στ’ ακροδάχτυλα σου

Kostis nil - Εικόνα σου graffiti, Αθήνα - Απρίλιος 2018



19 Απριλίου 2018

Πόλη

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΆΘΗς, ΕΙΚΌΝΕς ΝΎΧΤΑ

Πόλη

Πόλη, παράσταση σκιών, έκλυση
Πόλη, παράσταση σκουληκιών, αλύσεις
Βραδιάζει, σκουλήκια και σκιές
Κουρνιαχτός, ποδόγυρος, μπίχλα

Προσωπογραφίες λαϊκών ασμάτων
γειτονεύουν
Των ερειπίων άστεγοι, μετανάστες

Δώθε μαζεύεις τα υπάρχοντας σου
Δώθε νίπτεις τας χείρας
Μετόπη στους ουρανούς, στη γη, στη κόλαση
Δήμιος, Δήμιος, με τρίγλυφα στολισμένος!

Kostis nil - Πόλη - Απρίλιος 2018

9 Απριλίου 2018

Πέρα ’κει ξενιτεύομαι

Σχετική εικόνα
Πέρα 'κει ξενιτεύομαι

Στα δυο κομμένο λεμόνι, φέτες τα χείλη
Να βρέχεις θάλασσα, να βρέχεις
Τρανά πουλιά ταξιδεύουν στη τύχη
Λεπτές οι σκιές, άυλες, κουδουνίζουν

Αιώρα τ' αγέρα πάνω απ’ τη χαράδρα
Αιώνια αυτή η βουή, αιώνια

Πέρα ’κει ξενιτεύομαι με λέξεις, φτερούγες
Με σένα πρόσωπο, τρίμορφο, άστρο μου
Απέραντη υφή, λαχτάρα κι άνεμος

Kostis nil - Πέρα 'κει ξενιτεύομαι - Απρίλιος 2018