Το δαχτυλίδι των αρραβώνων

Θαυμάζοντας τους έκθαμβους θησαυρούς

Κελάηδημα των αηδονιών

Σειρές από μαργαριτάρια, σιδερικά

Στο πέτο του πανούργου βασιλιά

Το δαχτυλίδι των αρραβώνων μου

Στον κατάλογο των θρυλικών θησαυρών

Η αναζήτηση πολύτιμων λίθων στους δρόμους

Αχάτης, ίασπης, σαρδόνυχας

Απολαμβάνω εμπορικές ανακρίβειες
Προσφορές απ' σύγχρονους πολέμους

Πλακέτες από σμάλτο, εις ανάμνηση

Πιο διαμάντι, ρουμπίνι, φτυστό σμαράγδι

Γυρνώντας τη ρόδα του κόσμου

Την κυκλική πλάκα από πολύχρωμο όνυχα
Κλείνοντας τον κατάλογο, μια εικασία 
Σκόπιμα στη μοίρα, την αδιάλειπτη
Εκατόν ογδόντα τέσσερα καράτια, να λάμπουν

Τα εκθέματα, το χρυσάφι μόνο μιας μέρας

Φλογερός ο αχάτης, δεν είπα

Ένα τραγούδι μου, αμιγώς, ο κατεργάρης

Έτσι τυχαία, ανάμεσα, σαν την νύχτα με ήλιο

Απ’ ένα δέντρο σκοτεινό κρέμομαι, πλάι στο νέο βασιλιά

Kostis nil – Το δαχτυλίδι των αρραβώνων – Νοέμβριος 2019

BLACK PRIDAY

Το φύλλο της επόμενης μέρας

Με την ηλεκτρονική γοητεία

Η ομάδα των λαγωνικών στα γύρω

Γίνονται δεκτοί φυγάδες, κακοποιοί πάσης

Το χρυσόψαρο στο κατάλυμα του ξεψυχά

Η περιβόητη είδηση ταξιδεύει

Δέντρα, φυτά συνοδεύουν τον αστροναύτη

Θαλάσσια θηλαστικά λιάζονται στην έξω πόρτα

Κι ανάμεσα τελευταίοι πυροβολισμοί

Ώριμοι δισταγμοί που παρέρχονται

Τα ερπετά πριν θανατωθούν παρελαύνουν

Διανύουν ένα δισήμαντο βουνό

Το ντοκιμαντέρ προέβαλε φρικιαστικές σκηνές

Με προεξέχον το κεφάλι του κτίτορα

Φατσούλες με τις σκιές τους ανάμεσα στις βιτρίνες

Κάτω απ’ την βιβλική καταστροφή

Με τη βροχή ξαναγυρνούν τα γεγονότα

Πίσω οι μνήμες

Στεγνές από μελάνι και πένα, ορφανές την ώρα του θανάτου

Kostis nil – BLACK PRIDAY – Νοέμβριος 2019

Η ερμηνεία

Ως συνήθως, μέσα απ’ ένα καθρέπτη

Πλαστογραφήσεις ενός έργου

Εύθραυστο, με μαγικό ήχο

Που μέσα εκεί γλυκιά ειρωνεία

Σύμπαν των δοξασιών

Με τον Σέρλοκ Χολμς αδιαφιλονίκητο λαγωνικό

Αυτό το ενδεχόμενο, άπιαστης ερμηνείας

του λόγου πέραν κειμένου

Με τις καθημερινές πρόβες να υποφέρουν

Αν αντίστοιχο τοπίο, ως εκ τούτου υπερβάλω

Μια γλώσσα μετέφρασε

Αντικείμενα αναφοράς σε πρώτο πρόσωπο

Κουζινικά σκεύη, μαχαιροπίρουνα τινάζονται στον αέρα

Η ερμηνεία ταξίδεψε στην άκρη του κόσμου

Με την ανακάλυψη των μυστικών περασμάτων

Απόκρυφα και ψευδεπίγραφα

Με τέτοια σαγήνη η περιγραφή των θεϊκών γευμάτων

Στις στέγες όπως πάντα περιπολούν λευκές νύχτες

Κι η Θάλασσα, ταραγμένη, με μαύρα πανιά

Είμαι ο μολυβένιος στρατιώτης, σ' αιώνια προσοχή

Ο χιουμορίστας,
Στο θέατρο των υπέρμαχων Ιπποτών
Το στοιχειωμένο πλάσμα μιας παράφωνης συμφωνίας 

Κοντολογίς, αθώος επιβάτης μιας γλωσσικής εκφοράς

Kostis nil – Η ερμηνεία – Νοέμβριος 2019

Ένα σμαράγδι

Τα μάτια αυλακώνει ο χρόνος,

σαν τις παγωμένες θαμπές τις μέρες.

Άδειες επιφάνειες, 

γυμνές από σκασμένο δέρμα!

Τους δικούς μου ενόχους υπερασπίστηκα,

το σιωπηλό με μάτια άχρωμο πόνο μου!

Κι αν ήταν για μένα, να με λογχίσει ο θάνατος

Καλύτερα!

Ας μην ξεκλέψει όμως ποτέ 

τους ψιθύρους των εδικών σου ματιών!

για ότι γίνεται και έγινε.

Για τη γλυκιά ροή του ποταμιού που κατεβάζει!

Την όψη εκείνη την δροσερή της εφηβείας,

που δίχως μέτρα και σταθμά οπίσω της σβήνει.

Σημάδι πρώτο της συνάντησης, 

πλάι στο δειλινό!

Διαμάντια, δαχτυλίδια να γλιστρούν 

κι ένα σμαράγδι το φιλί!

Είχα ξεχάσει τον χρόνο να μετρά,

τώρα το βλέπω, 

Μάτια δεν έχω, παρά μονάχα ακόμα ν’ αγαπώ!

Kostis nil – Ένα σμαράγδι – Οκτώβριος 2019

Η νυχτερινή μουσική της πηγής

Ονειρεύτηκα μια πηγή κάτω απ’ ένα πλατάνι

Έχει δροσερό νερό και στις φυλλωσιές ένα τραγούδι

Από κλαδάκια κατεβαίνουν οι νότες και στραγγίζουν

Άκρατου και φυσικού κάλλους η μικρή ορχήστρα

Συνοδεύεται με ζουζούνια και ήχοι μπλέκονται

Λάθρα φέρνουν μια γύρα στα γάργαρα νερού, τα φτερά

Κι η χούφτα των χεριών ανάσκελα γυρίζει

Κι ένας ουρανός πέφτει και την χαϊδεύει

Και είναι και το τραγούδι του νερού που συνοδεύει

Το λαρύγγι, σιγόντο, ποτέ να μην καίγεται

Κρατάει όλη μέρα και καθώς νυχτώνει

Όλη τη φαρμακερή νύχτα που πουλιά θα σταυρωθούν

Και ποιο τραγούδι σιωπηρό, θα πεις για το νερό

Και ποιο θα ξεχαστεί, του Λόρκα αιώνιο νερό

Και ποιο στη χάρη σου, μόνο κατηφορίζεις βαθιά στις ρίζες

Και ποιο αναρριχάται στους ιστούς των μίσχων

Και πράσινο, ολοπράσινο τοπίο και δεντρά π’ ανθίζουν

Και χείλη δροσερά ριγούν
Ρουφάνε και τα χείλη, τα χείλη που ξεραίνουν

Για χρόνια οι άνθρωποι απ’ το χωριό, έφερναν ζώα

Κι έπινε ο σκύλος μας, ο Εσπέχης, πάντα σκασμένος

Φέρναμε πρόβατα κι αίγες και ξεχειλίζαμε τα παγούρια

Πέρασαν κι οι Στρατιώτες την οριογραμμή

Κι οι Γερμανοί το 40, όσοι θυμούνται

Ήπιαν πρώτα απ’ τη πηγή, μετά την βρόμισαν

Πέρασε η πηγή τα τόσα

Όπως τα ’χω σημειώσει, αριθμός ανθρώπων που πέρασε

Αριθμός ζώων και πτηνών

Αριθμός εκείνων των κλεφτών που ξεδιψάσανε

Κι ακόμα περνάνε, μυριάδες ζουζούνια

Κι οι κατακτητές που μόνο ενθυμούμαι την ιστορία τους
και την ιστορία

Το βλοσυρό αίμα των παππούδων πάνω απ’ το βουνό να σημαδεύουν

Απ' αυτή την πηγή πέρασε κι ένας άγιος άνθρωπος

Το όραμά του ένα βράδυ ξεθηκάρωσε

Ακούγοντας την νυχτερινή μουσική της πηγής να τον νταντεύει

Ονειρεύομαι πάντα την μουσική της πηγής που ταξιδεύει

Ονειρεύομαι τον υπόλοιπο δρόμο  

Kostis nil – Η νυχτερινή μουσική της πηγής – Οκτώβριος 2019

Μπουγάζι της ομίχλης

*στους εργάτες στο λιμάνι του Πειραιά

*στον Παναγιώτη

Από ένα σιδερένιο τακούνι που απειλεί

«εσυ μικρο πουτανακι αλλη φορα…»

Χρώμα γκρίζο, καταχωνιασμένο ζώο

αμολήθηκε στην απεργία

Στο ντοκ, κάτω απ’ τους γιγάντιους γερανούς

Άφησε η φωνή του, να παραπλέει

κύματα απειλητικά

Βρώμικοι λογαριασμοί και υγρό πυρ

Τη θάλασσα απίστευτα βυσσοδομεί

Ο νέος που με κορμί σπαθί, αντιστέκει

στην οργή, την άμορφη μάζα

Στο δάκτυλο με απειλή

Βρωμιά που ζέχνει, βρώμικα μωρολογεί

«εβγαλες και εσυ γλωσσα ψωλη…»

Ο νέος αντίκρυ με μάτι λοξό, δεν μασάει

Σαν του κινέζου τα κοντέινερ στοιβάζει

Και οι μέρες περνάνε και τα πλοία αργοκοιτάνε

Μπουγάζι της ομίχλης, κουβαλεί την απειλή

Και να που ο σκύλος δεν άργησε

Φόρεσε τη σιδερένια φτέρνα για καδένα

τα σάπια μυαλά ενός ζόφου

Την τρίαινα του περίφημου Ποσειδώνα

Και μες στο λιμάνι του Πειραιά, τον φόβο κραδαίνει

«γτ θα βαλω το σκυλο μου να σε γαμησει…»

Ο τύπος είναι, ο Φα και σίστας

Για το σκύλο του τεντώνει και καμαρώνει

Την βρώμικη περπατησιά και τον ίσκιο του

Φώτα που πλέουν χαλαρά, μες στην ομίχλη

Χαράματα που μας βρίσκουν ψηλά στους γερανούς

Φορτηγά που αλωνίζουν στο κατόπι

και μούχλα ενός έρωτα προδομένου

Απ’ τα βάθη της Κίνας. Εμένα δεν θα μου φωνάζεις!

Kostis – Μπουγάζι της ομίχλης – Οκτώβριος 2019

Ω Έαρ!

Στη μακρινή διαδρομή που δεν μαρμαίρει

ουράνιο σώμα με χλεύη

η ειρωνεία θαρρώ αργομηνά

πανομοιότητα ντυμένοι,της βλασφημίας

άτυπος περπάτησα σε τούτο τ’ αφιλόξενο μέρος

τα πέταλα μιας παρτιτούρας περιπλέκονται

ρούμποι χαραγμένοι πάνω σε βασανισμένα σώματα

πλήκτρα ανάμεσα στα ματωμένα δάκτυλά

ανάγλυφα χαρακτικά, μ' ένα σωρό θρήνους

ώσπου, γενναία η ανταμοιβή της αιώρησης

οι μικρόσωμοι γίγαντες με αποδείξεις 

βραδυκίνητοι τύποι τ’ αυτοθαυμασμού
πρωί, πρωί, κρατώντας πιστά προσευχητάρι

μεσόνυκτα και κάτι, την αστροδέσμη με μίσος πετροκοπούν

και μια μουσική, Verdi θαρρώ

οι νότες έκρυβαν, εκτός των άλλων ένα όνομα

σελίδες σάκατες: βλέπε κομμένα άνθη

αυτές οι λέξεις, κίτρινες μαργαρίτες

ένα παιδί π’ ανατινάζει με χλεύη το κορμί του

τ’ όνομά σου στροβιλίζει

στο πλάι οι απώλειες, με σύριγμα εκφωνούν 
Ω Έαρ!

ίσαμε κει, ωσότου οι λέξεις τανυσμένες

στάχτη και μπούλμπερη

εκλάμψεις και μαρτυρίες, τα μαύρα σημάδια του ορίζοντα

Kostis nil - Ω Έαρ! - Οκτώβριος 2019