ΧΡΥΣΑΦΙ

Το χρυσάφι είναι στη βαθιά νύχτα,
εκεί που τα μάτια πελαγώνουν.
Το χρυσάφι είναι η βαθιά - η νύχτα
πομπώδης και αόριστη διατύπωση.
Άσβεστη  κι ασημένια η αδιόρατη όψη της.
Γύρο σαν μαζεύονται αηδόνια
πάνω σε ματόκλαδα σκοινοβατούν,
με σχέδια ανεξίτηλα.
Προδίδουν μακρινή τη φεγγαρόφωτη σταγόνα
σαν μια φουσκάλα δυναμίτη.
Μιας και η νύχτα στα γρήγορα,
ένα - ένα τα δειλινά πάνω στην πέτρα,
μια - μια ολονύχτιες αφηγήσεις κι αιώνιες αστροφεγγιές,
στερνές με τη Σελήνη.
Έγκλειστες μες στην καρδιά - χρυσάφι,
π' αλησμόνητα μαζί!
Η Σελήνη είναι το φως της Μάνας που έχασα, το χρυσάφι.
 
Kostis nil - Χρυσάφι - Δεκέμβριος 2021

Τα βιολιά

Ένα παράξενο φως από μια μελωδία τρυφερή,
τραβάει στα σκοτεινά τη δική μου αγάπη.
Σαν χάδι πλήγωνε, παραπονιόταν κι αποζητούσε
δεν άφηνε την κάθε στιγμή την ευφροσύνη της.
 
Το μουσικό ποτάμι δοκιμάζει ένα υπέροχο βαλς,
μέσα στην ολάνθιστη κοίτη του τραγουδάει.
Μακριά κόμη στολίζει έως αψηλά των αγγέλων
μελωδίες, φράσεις, της μακρόβιας ευτυχία τους.
 
Απ' τα σύννεφα έπειτα κατρακυλούν οι νότες,
σκάλες, διαχέονται έως στα μακρινά δέντρα.
Ώσπου η μουσική με τον πολυτονικό χορό της
για χάρη των νερών του ποταμού, νοσταλγεί.
 
Ο αιωρούμενος κόσμος με τ' ανοιχτά στόματά του,
τα φτερουγίσματα, φύλλα άπλωναν στην άμμο.
Αόρατες ψηφίδες έπαιρναν θέσεις σε παραμύθια,
κόποι με τον ευφάνταστο διθύραμβο θησαυρό τους.
 
Κι ο χρόνος αδημονεί, η βαριά ορφάνια, τα δειλινά,
με αφόρητους πόνους το κορμί σαν εκδικείται.
Και το ποτάμι κάνει κύκλους γύρω απ' τα μάτια
τα βιολιά μιας σάρκας, του ποταμιού π' αδημονεί.
 
Kostis nil - Τα βιολιά - Δεκέμβριος 2021
 

Σέπαλα

Η μέρα φεύγει, η μέρα ανεμίζει τα σέπαλά της
με τη γλωσσική συνέπεια τα δειλινά της.
Των οποίων· χρώματα της σιωπηλής ψυχής,
απλώνουν φτερά και σπλάχνα στα θαύματά της.
 
Και οι άνεμοι κουτρίζουν, φεγγαρίζουν, αντηχούν                      
φανεροί στις θαλασσοπορίες των πουλιών.
Στροβιλίζουν, θυμώνουν, άλλοτε υπαινικτικοί
παιανίζουν· σαν την ορχήστρα ορειχάλκινου αθλητή.
 
Όπου το όνειρο άστοχα μπλέκεται μες στα δίχτυα
κυλάει αθόρυβα στέργει τις ασημαντότητες.
Μια που το χρυσάφι της γης, οι γέννες, τα δάκρυα
η μέρα αγνώριστη, ξετυλίγει - τυλίγει τις ανεμώνες.
 
Πληκτρολογεί τα περάσματά της, θάνατο, γέννηση
ωσότου αναντιλέκτως μαργαρίτες θα ανθίσουν.
Μόλις η σημερινή μέρα, στερνή, τα σύννεφα της
μόλις η τύχη, προφορά του ανεπανάληπτου δειλινού.
 
Άδοξη περικεφαλαία, τα πλοκάμια, παλιές διαθήκες
ρυτίδες, ρινίσματα και πλήθος παραστάσεων.
Άφωνα φωνήεντα, παλαιά χαρτονομίσματα
πετούν, χορεύουν, χαίρονται, ασκόπως γεννοβολούν.
 
Πάσπαρος η χρυσοκέντητη  απεικόνιση των απίστων
ξεγέλασε μια - μια τις μέρες και το βαθύ ποτάμι.
Τον νερόμυλο με τις ατέρμονες γυροβολιές,
τις ανθισμένες αμυγδαλιές που τόσο πρόωρα ανθίζουν.
 
Kostis nil - Σέπαλα - Δεκέμβριος 2021
 

Προβλήτα 2, Γερανός αριθμός 10

*αφιερωμένο στο Δημήτρη Δαγκλή!
Νεκρό εργάτη,
στις εγκαταστάσεις τις COSCO
στο λιμάνι του Πειραιά.
 
Τα κύματα μιας άγριας ψυχής έδιναν λάμψη
Σφενδόνη που τεντώνει ανάγλυφα το βιός,
Σε 'κείνο το λιμάνι· πας, κι έρχεται ο εαυτό σου
Κοιτώντας με, σημάδι φευγαλέο, απ' τα βάθη.
 
Θεόρατο, το βλέπω πλοίο Κίνας, να 'ρχεται
τόσο αργά, στα σκοτεινά, μες στην ομίχλη σέρνει,
Μάτι με άγνωρη μορφή χτυπά τα τύμπανά του
σαν πλέει, σαν να 'ναι γερανού, θεόρατη γαμψά.
 
Σαν η προβλήτα αδιάφορη πουλιών, σαν φτάνει
μες στην αχλή εργάτες ρουφηγμένοι περπατάνε,
Βαριά τα βήματα, γουργούρισμα από κοντέινερς
μιας εποχής και μια φθαρμένη ελπίδα, σφίγγει.
 
Και με σταμνιά η θάλασσα το πρωινό της, λούζει
Αποσταγμένα κολυμπούν του λιμανιού της φώτα,
Δεν συμπονάνε, τ' ασάλευτο, της φλύσχης δάκρυ
Που σαν χρυσός μαραίνει και στα πελάη επνίγει. 
 
Κι είναι νεκρός -η παγωμένη του καρδιά- σαν ρόδο
δεν έχει πια κάπου να γείρει, πουλιά δεν τον υμνούν,
Μια λεν', τον πάνε ουρανό, μια πνίγονται στο κύμα,
μα πάλι σα βροχή, αδιάκοπα, εκείνο το λιμάνι βράζει.
 
Kostis nil - Προβλήτα 2, Γερανός Αριθμός 10 - Δεκέμβριος 2021
 
 
 

Κρυστάλλινο λουλούδι

Ένα καράβι είναι το δέντρο
μια ελιά είναι το δέντρο,
Κι ένα αμπέλι δέντρο της ερημιάς.
 
Το ξεροβόρι μαστιγώνει την κρήνη
κρυστάλλινο λουλούδι,
Τα γυμνωμένα του νερά, βουνά.
 
Μονάκριβα κυλούν, κοφτερά
γυμνά τα κλαδιά του,
Κι ήλιος πάνω τους παραδίνεται.
 
Κι αγάλι αγάλι το τραγούδι
άτρωτο στον άνεμο,
Στις πόλεις καρτερικά φωλιάζει.
 
Τα στήθη τρυπάει, περιδινεί
Αντήχηση στις λαμαρίνες
Περίσσια νοσταλγεί τη φωνή του.
 
Kostis nil - Κρυστάλλινο λουλούδι - Δεκέμβριος 2021
 
 

Το τραγούδι της Καμάρας

Το χέρι της Καμάρας σπρώχνει απαλά ένα αστέρι
Της λησμονιάς μοιάζει με τρεχούμενο νερό,
Το πέλαγος κατά καιρούς έφερε το αέρινο στόμα του.
Φώναζε, μάλωνε, αγρίευε παράφορα στον εαυτό του.
 
Κανένας δεν είναι εδώ - μα κανένας, φώναζε το αστέρι
Κι έμοιαζε το δάκρυ να είναι εκείνο που κυλά,
Έσταζε, έμοιαζε, να κυλά το μαραμένο του λουλούδι.
Και ένα μαντήλι κεντημένο, σφιχτά πάνω στα μαλλιά του.
 
Έτσι μια μέρα μεγάλωσε η αυλή μας, μεγαλώσαμε
Κι ήλιος ακούραστος γαρνίριζε αυτό το κοχύλι,
Τα γλυκόπιοτα μάτια μας μοιάζουν πια σκαλισμένα,
Μάτια παιδικά ξεπρόβαλλαν και πέταξαν σαν πουλιά.
 
Και έτσι η αυλή είχε κάτι ωραίο να πει, δεν ήταν παραμύθι
Κι όσο ανέπνεε φασκόμηλο και ρίγανη, ορμήνευε.
Βασιλικοί και κατιφέδες ολάνθιστοι ακόμα το στολίζουν
Κι άνεμοι αδέσποτοι για στιγμές παρασέρνουν το σώμα του.
 
Με μαεστρία διαμάντια ολούθε, παιδικές φωνές ξεγλιστράνε
Και ίσκιου δροσιάς, φως, σαν ψεύτικο τραγούδι.
Ακούγεται βαθιά ο σκοπός, μέσα απ' τα πρόσωπά μας
Κορίτσια σαν ωρίμασαν, ώσπου μια μέρα έγιναν κοπέλες.
 
Κι έρωτες σαν ήσυχα νερά τα πήρε το αμίλητο ποτάμι
Πουσούνια φορές απ' τα ξένα τα μέρη, στο λογισμό τους
Κάτω απ' την Καμάρα κυλούσαν, έφευγαν απ' την αυλής μας.
Λύρα με το σιγανό τραγούδι μια της χαράς και μια της λύπης.
 
Και γύρναγε ο καιρός, όπως εκείνο τον μεθυστικό Ιούνη
Ο ήλιος πάλι ζωγράφιζε πεζουλοχώραφα, στάχυα, πουλιά
Τώρα πια μια ανάμνηση, κι ένα δάκρυ κρυφά ν' αναδεύει
Είναι η Ελένη, η Αντιόπη, η Όλγα…
Όλες οι μανάδες της Ελευθέρνας, ο πεντακάθαρος ουρανός.
 
Kostis nil - Το τραγούδι της Καμάρας - Νοέμβριος 2021
 
 

ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Αγκάλιαζε το νυχτωμένο πλάτωμα ένα ήσυχο ρυάκι
Αόρατη και παράφορη γυρόφερνε η σιωπή του,
Ανώφελο σαν γράμματα, σαν δάκρυα γλυκά κυλούσε
Γυμνό σαν κάθε τι, θαμπωμένο έρρεε στη βαθιά νύχτα.
 
Μπρούτζινο αεικίνητο σπαθί με το μαγικό του βάδισμα
Μιας και οι άνεμοι στην λάμψη του φεγγοβολούν,
Μοιάζουν και αδιαφορούν στις ασταμάτητες μεταφωνίες,
Ώσπου αβυσσαλέα, τα πιο παγωμένα του νερά ασκούνται.
 
Η πολυτάραχη νύχτα συνεχίζει με την δικιά της κλεψύδρα
Σαν τον χειμαρρώδη ποταμό που ποτέ δεν ξεχνά,
Ότι φονεύσει, είναι του μεσονυχτίου σιωπηλές κρήνες
Των ματιών τύχες, στο παράφορο δύστηκτο έρωτά τους.
 
Εκτός απ' τις ανεμώνες που άδολες, ντροπαλές στις άκρες
Πάντα γαλήνιες, στην απόκρυφη των επιθυμιών μου
Αναλάμπουν και παραδίνονται με την συγγραφική τους δίνη,
Νερένιες σαν κρύσταλλοι, ξεγελάνε τη σιγή και την φωτιά μου.
 
Kostis nil - Απόκρυφη θάλασσα - Νοέμβριος 2021